lillytsant:

Αυτο ακριβως
428

lillytsant:

Αυτο ακριβως

sevendevilsallaroundyou98:

"Επειδή στη ζωή μου έχω μάθει να υποφέρω σιωπηλά"…
Μία μικρή πρόταση, που έχει, ωστόσο, τεράστια σημασία. Γιατί, πόσες φορές έσκυψες το κεφάλι και δεν είπες αυτά που ήθελες να πεις; Πόσες φορές αποφάσισες να κρατήσεις τον πόνο σου για τον εαυτό σου, είτε για να μην επιβαρύνεις τους άλλους με τα δικά σου προβλήματα, είτε γιατί δεν θα σε καταλάβαιναν; Πόσες φορές φόρεσες το ψεύτικο χαμόγελό σου, ενώ μέσα σου πέθαινες;
"Τι έχεις; Δεν είσαι καλά;", ρωτούσε όποιος τύχαινε να αντιληφθεί το σκοτάδι που σκέπαζε το βλέμμα σου, τη θλίψη που κρυβόταν μέσα σε αυτό.
"Τίποτα", απαντούσες εσύ, λες και θα γινόσουν πιστευτός.
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν γίνεσαι. Πίσω από αυτή τη μία λέξη, “τίποτα”, κρύβονται όλα εκείνα τα πράγματα που σε στοιχειώνουν, όλα εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις σαν να καίγεσαι στην κόλαση. Πόνος, θλίψη, απογοήτευση, προδοσία, μοναξιά, παραίτηση… Και, ως δια μαγείας, όλα αυτά συρρικνώνονται σε μια τόση δα λέξη, “τίποτα”, η οποία γίνεται όσα αισθάνεσαι και δεν θα πεις ποτέ, και αντηχεί στον χώρο σαν να ήταν η μεγαλύτερη κραυγή, μια κραυγή που βγαίνει κατευθείαν μέσα από την ψυχή σου.
Γιατί να υποφέρεις σιωπηλά; Γιατί να μην ανοίξεις την καρδιά σου; Σίγουρα, υπάρχει κάποιος εκεί έξω που είναι πρόθυμος να σε ακούσει και να σε βοηθήσει, και θα κάνει ό,τι μπορεί για να σε καταλάβει, αλλά τον αγνοείς. Η Ανασφάλεια σου φωνάζει δυνατά: “Κανείς δεν ξέρει πώς νιώθεις, κανείς δεν θα σε καταλάβει. Ένα βάρος θα γίνεις μόνο, και δεν θα κερδίσεις και τίποτα. Ή μήπως σου αρέσει να βλέπεις τον οίκτο στα μάτια των άλλων, τη λύπηση που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε ‘σένα;”
Έτσι, δεν μιλάς. Επιλέγεις το σιωπηλό μαρτύριο, το κρυφό. Τον δύσκολο δρόμο. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, θεωρείς πως κανείς δεν είναι εκεί για ‘σένα. Ποιος θα μπορούσε να μπει στη θέση σου, άλλωστε; Ο καθένας βιώνει διαφορετικά το κάθε πράγμα. Έτσι, σκέφτεσαι πως ό,τι και να σε προβληματίζει θα φανεί ασήμαντο στους άλλους. Όμως δεν είναι, δυστυχώς. Δεν είναι καθόλου.
Μάτια θλιμμένα, σκοτεινά, που μέσα τους κρύβεται η άβυσσος. Χαμόγελο ψεύτικο, προχειροφτιαγμένο, που δείχνει λάθος στο πρόσωπό σου. Και μέσα σου ένα τεράστιο, απέραντο κενό, πιο αβάσταχτο από οποιονδήποτε πόνο. 
Υποφέρεις, και όμως δεν θα το δείξεις. Θα προσποιηθείς πως όλα είναι καλά για άλλη μια μέρα. Πόσο θ’ αντέξεις, όμως; Πόσο ακόμη πριν λυγίσεις;
-μ.μ
381

sevendevilsallaroundyou98:

"Επειδή στη ζωή μου έχω μάθει να υποφέρω σιωπηλά"…

Μία μικρή πρόταση, που έχει, ωστόσο, τεράστια σημασία. Γιατί, πόσες φορές έσκυψες το κεφάλι και δεν είπες αυτά που ήθελες να πεις; Πόσες φορές αποφάσισες να κρατήσεις τον πόνο σου για τον εαυτό σου, είτε για να μην επιβαρύνεις τους άλλους με τα δικά σου προβλήματα, είτε γιατί δεν θα σε καταλάβαιναν; Πόσες φορές φόρεσες το ψεύτικο χαμόγελό σου, ενώ μέσα σου πέθαινες;

"Τι έχεις; Δεν είσαι καλά;", ρωτούσε όποιος τύχαινε να αντιληφθεί το σκοτάδι που σκέπαζε το βλέμμα σου, τη θλίψη που κρυβόταν μέσα σε αυτό.

"Τίποτα", απαντούσες εσύ, λες και θα γινόσουν πιστευτός.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν γίνεσαι. Πίσω από αυτή τη μία λέξη, “τίποτα”, κρύβονται όλα εκείνα τα πράγματα που σε στοιχειώνουν, όλα εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις σαν να καίγεσαι στην κόλαση. Πόνος, θλίψη, απογοήτευση, προδοσία, μοναξιά, παραίτηση… Και, ως δια μαγείας, όλα αυτά συρρικνώνονται σε μια τόση δα λέξη, “τίποτα”, η οποία γίνεται όσα αισθάνεσαι και δεν θα πεις ποτέ, και αντηχεί στον χώρο σαν να ήταν η μεγαλύτερη κραυγή, μια κραυγή που βγαίνει κατευθείαν μέσα από την ψυχή σου.

Γιατί να υποφέρεις σιωπηλά; Γιατί να μην ανοίξεις την καρδιά σου; Σίγουρα, υπάρχει κάποιος εκεί έξω που είναι πρόθυμος να σε ακούσει και να σε βοηθήσει, και θα κάνει ό,τι μπορεί για να σε καταλάβει, αλλά τον αγνοείς. Η Ανασφάλεια σου φωνάζει δυνατά: “Κανείς δεν ξέρει πώς νιώθεις, κανείς δεν θα σε καταλάβει. Ένα βάρος θα γίνεις μόνο, και δεν θα κερδίσεις και τίποτα. Ή μήπως σου αρέσει να βλέπεις τον οίκτο στα μάτια των άλλων, τη λύπηση που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε ‘σένα;”

Έτσι, δεν μιλάς. Επιλέγεις το σιωπηλό μαρτύριο, το κρυφό. Τον δύσκολο δρόμο. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, θεωρείς πως κανείς δεν είναι εκεί για ‘σένα. Ποιος θα μπορούσε να μπει στη θέση σου, άλλωστε; Ο καθένας βιώνει διαφορετικά το κάθε πράγμα. Έτσι, σκέφτεσαι πως ό,τι και να σε προβληματίζει θα φανεί ασήμαντο στους άλλους. Όμως δεν είναι, δυστυχώς. Δεν είναι καθόλου.

Μάτια θλιμμένα, σκοτεινά, που μέσα τους κρύβεται η άβυσσος. Χαμόγελο ψεύτικο, προχειροφτιαγμένο, που δείχνει λάθος στο πρόσωπό σου. Και μέσα σου ένα τεράστιο, απέραντο κενό, πιο αβάσταχτο από οποιονδήποτε πόνο. 

Υποφέρεις, και όμως δεν θα το δείξεις. Θα προσποιηθείς πως όλα είναι καλά για άλλη μια μέρα. Πόσο θ’ αντέξεις, όμως; Πόσο ακόμη πριν λυγίσεις;

-μ.μ

houriant:

😞
190

houriant:

😞

"Εγώ έχασα κάποιον που δε με αγαπούσε. Εσύ έχασες κάποιον που θα έδινε και τη ζωή του για σένα."
πες μου ποιος είναι ο αληθινά χαμένος. (via dustinthesummerain)
brxkenpetal:

tweezak:

👼

instagram: @lostpetal

brxkenpetal:

tweezak:

👼

instagram: @lostpetal

eikoniki-pragmatikotita:

http://eikoniki-pragmatikotita.tumblr.com/
8
malevittus:


"Οδήγησέ με σε μισοφωτισμένα στενά και κάνε με να νιώσω τι σημαίνει έρωτας."Τα μαγικά στενά της Θεσσαλονίκης.
701

malevittus:

"Οδήγησέ με σε μισοφωτισμένα στενά και κάνε με να νιώσω τι σημαίνει έρωτας."
Τα μαγικά στενά της Θεσσαλονίκης.

534
sevendevilsallaroundyou98:

Edgar Allan Poe - Μόνος
368

sevendevilsallaroundyou98:

Edgar Allan Poe - Μόνος